
چکیده
چست باتل (Chest Bottle) یکی از اجزای سیستم درناژ قفسه سینه است که برای جمعآوری مایعات خارجشده از فضای پلور و فراهمکردن مسیر کنترلشده خروج هوا به کار میرود. این وسیله معمولاً به چست تیوب متصل میشود و بسته به طراحی سیستم، با استفاده از آببند یا واترسیل (Water Seal)، مانع بازگشت هوا به فضای پلور میشود.
در شرایطی مانند پنوموتوراکس، هموتوراکس، افیوژن پلور و برخی جراحیهای قفسه سینه، استفاده از سیستم درناژ مناسب میتواند بخشی ضروری از درمان بیمار باشد. بااینحال، انتخاب نوع سیستم، نیاز به ساکشن، مراقبت از اتصالات و پایش حجم ترشحات باید بر اساس وضعیت بالینی بیمار و دستور تیم درمان انجام شود.
این مقاله با تکیه بر راهنماهای انجمن قفسه سینه بریتانیا (BTS)، منابع آموزشی NCBI و اصول مراقبت بالینی، ساختار چست باتل، نحوه عملکرد، انواع سیستمهای درناژ، تفاوت آن با ساکشن معمولی، خطرات احتمالی و معیارهای انتخاب تجهیزات را بررسی میکند.
چست باتل چیست؟
چست باتل یا بطری درناژ قفسه سینه، محفظهای است که در سیستم تخلیه هوا یا مایع از فضای پلور مورد استفاده قرار میگیرد. در بسیاری از مراکز درمانی، اصطلاح چست باتل بهصورت عمومی برای مجموعه بطری یا واحد درناژ قفسه سینه نیز به کار میرود.
برای درک عملکرد این وسیله، ابتدا باید با فضای پلور آشنا شویم.
ریهها توسط دو لایه پرده پلور پوشیده شدهاند. لایه احشایی روی سطح ریه قرار دارد و لایه جداری سطح داخلی دیواره قفسه سینه را میپوشاند. فضای باریک میان این دو لایه حاوی مقدار کمی مایع است که حرکت طبیعی ریه را تسهیل میکند.
در شرایط طبیعی، اختلاف فشار میان فضای پلور و محیط اطراف به باز ماندن ریهها کمک میکند. اگر هوا یا مایع بیش از حد در این فضا تجمع پیدا کند، ممکن است باز شدن ریه محدود و عملکرد تنفسی مختل شود.
در چنین شرایطی، پزشک ممکن است برای خارجکردن هوا یا مایع، لولهای به نام چست تیوب (Chest Tube) در فضای پلور قرار دهد. این لوله به یک سیستم درناژ متصل میشود تا مواد خارجشده جمعآوری شوند و در صورت استفاده از آببند، مسیر بازگشت هوا محدود شود.
بنابراین، چست تیوب و چست باتل دو جزء متفاوت از یک سیستم درمانی هستند؛ یکی مسیر تخلیه را از بدن فراهم میکند و دیگری وظیفه جمعآوری و کنترل خروجی را بر عهده دارد.

چست باتل چگونه کار میکند؟
اساس عملکرد بسیاری از سیستمهای درناژ قفسه سینه، ایجاد مسیر خروج یکطرفه برای هوا و جمعآوری مایعات است.
در سیستمهای دارای واترسیل، انتهای مسیر خروج هوا در عمق مشخصی از آب قرار میگیرد. این ساختار اجازه میدهد هوای خارجشده از فضای پلور به بیرون منتقل شود، اما از بازگشت آزادانه هوا به فضای پلور جلوگیری میکند.
به زبان ساده، واترسیل مانند یک دریچه یکطرفه مبتنی بر آب عمل میکند.
در سیستمهای چندمحفظهای، وظایف جمعآوری ترشحات، ایجاد آببند و کنترل ساکشن از یکدیگر تفکیک شدهاند. به همین دلیل، بسیاری از دستگاههای جدید بهجای چند بطری مستقل، این عملکردها را در یک واحد یکپارچه ارائه میدهند.
مراحل کلی عملکرد سیستم
ابتدا هوا یا مایع موجود در فضای پلور از طریق چست تیوب وارد مسیر درناژ میشود. مایعات در محفظه جمعآوری باقی میمانند و هوای خروجی از مسیر تعیینشده عبور میکند.
در سیستم دارای واترسیل، آببند از بازگشت هوا جلوگیری میکند. اگر ساکشن برای بیمار تجویز شده باشد، محفظه یا کنترلکننده مخصوص، فشار مکش را مطابق طراحی سیستم تنظیم میکند.
نکته مهم این است که تمام بیماران دارای چست تیوب به ساکشن فعال نیاز ندارند. در برخی شرایط، تخلیه با واترسیل و بدون مکش خارجی انجام میشود.
راهنمای BTS تأکید میکند که تصمیم درباره استفاده از ساکشن باید متناسب با وضعیت بالینی و هدف درمان باشد.
اجزای اصلی سیستم چست باتل
اگرچه طراحی سیستمهای درناژ متفاوت است، اجزای اصلی آنها معمولاً شامل موارد زیر میشود.
محفظه جمعآوری ترشحات
این قسمت برای نگهداری مایعات تخلیهشده از فضای پلور طراحی میشود.
وجود درجهبندی واضح روی محفظه به کادر درمان کمک میکند حجم ترشحات را در بازههای زمانی مختلف ثبت کنند.
در برخی مدلها، محفظه جمعآوری دارای بخشهای اندازهگیری دقیقتر برای حجمهای اولیه و قسمتهای بزرگتر برای ادامه درناژ است.
محفظه واترسیل
این بخش با استفاده از آببند، مسیر خروج هوا را کنترل میکند.
در بعضی سیستمها، تغییرات سطح آب همزمان با تنفس بیمار قابل مشاهده است. این حرکت که به آن Tidaling گفته میشود، میتواند اطلاعاتی درباره وضعیت سیستم ارائه دهد؛ هرچند تفسیر آن به شرایط بالینی و نوع دستگاه بستگی دارد.
محفظه یا تنظیمکننده ساکشن
در سیستمهایی که امکان اتصال به منبع مکش دارند، بخش مخصوصی برای کنترل فشار ساکشن در نظر گرفته میشود.
این بخش ممکن است از نوع کنترل با آب (Wet Suction) یا کنترل خشک (Dry Suction) باشد.
لولهها و اتصالات
لولههای رابط، چست تیوب را به سیستم درناژ متصل میکنند.
اتصالات باید مطابق دستورالعمل سازنده محکم و سازگار باشند تا احتمال نشت هوا یا جداشدگی ناخواسته کاهش یابد.
نشانگرها و دریچههای ایمنی
بسته به مدل دستگاه، ممکن است نشانگر نشت هوا، دریچه کاهش فشار یا سازوکارهای ایمنی دیگری وجود داشته باشد.
وجود و عملکرد این اجزا باید از طریق مشخصات فنی همان محصول بررسی شود.

انواع چست باتل و سیستمهای درناژ قفسه سینه
سیستمهای درناژ قفسه سینه از نظر تعداد محفظه، نحوه ایجاد آببند و روش کنترل ساکشن به چند گروه تقسیم میشوند.
سیستم تکبطری (One-Bottle System)
در این طراحی سنتی، یک بطری میتواند هم برای جمعآوری مایع و هم برای ایجاد آببند مورد استفاده قرار گیرد.
این روش ساختار نسبتاً سادهای دارد، اما با افزایش حجم مایع جمعآوریشده، عمق مؤثر آببند ممکن است تغییر کند و بر مقاومت مسیر خروج هوا تأثیر بگذارد.
به همین دلیل، شناخت محدودیتهای این طراحی اهمیت دارد.
سیستم دوبطری (Two-Bottle System)
در این ساختار، جمعآوری ترشحات و ایجاد واترسیل در دو بطری مجزا انجام میشود.
جدا شدن محفظه جمعآوری از آببند باعث میشود تغییر حجم مایع تخلیهشده تأثیر کمتری بر عملکرد آببند داشته باشد.
سیستم سهبطری (Three-Bottle System)
در طراحی سهبطری، یک محفظه برای جمعآوری مایعات، یک محفظه برای واترسیل و محفظه سوم برای تنظیم ساکشن در نظر گرفته میشود.
این طراحی مبنای مفهومی بسیاری از سیستمهای چندمحفظهای امروزی است.
سیستمهای یکپارچه و یکبارمصرف
در سیستمهای جدیدتر، عملکرد چند بطری در یک واحد بسته و یکپارچه ترکیب شده است.
این محصولات ممکن است دارای محفظه جمعآوری درجهبندیشده، واترسیل، کنترل ساکشن و نشانگر نشت هوا باشند.
مزیت عملی چنین طراحیهایی میتواند کاهش تعداد اتصالات خارجی و سهولت جابهجایی باشد، اما ایمنی و عملکرد نهایی به طراحی و ارزیابی هر محصول بستگی دارد.
سیستمهای دیجیتال درناژ قفسه سینه
برخی سیستمهای پیشرفته دارای حسگر و نمایشگر دیجیتال هستند و میتوانند دادههایی مانند میزان نشت هوا یا وضعیت فشار را پایش کنند.
این تجهیزات ممکن است به تصمیمگیری بالینی و ثبت روند تغییرات کمک کنند.
البته دیجیتال بودن دستگاه بهتنهایی به معنای استفاده از هوش مصنوعی نیست.
| نوع سیستم | ویژگی اصلی | نکته مهم |
|---|---|---|
| تکبطری | جمعآوری و آببند در یک بطری | تغییر حجم مایع میتواند بر عمق مؤثر آببند اثر بگذارد |
| دوبطری | جداسازی جمعآوری و واترسیل | عملکرد آببند مستقلتر از حجم مایع جمعآوریشده |
| سهبطری | افزودن محفظه کنترل ساکشن | امکان تنظیم مکش در طراحی سنتی |
| یکپارچه | چند عملکرد در یک واحد | کاهش اتصالات خارجی در برخی مدلها |
| دیجیتال | پایش الکترونیکی دادههای درناژ | نیازمند آموزش و رعایت دستورالعمل اختصاصی |
این تقسیمبندی با توضیحات منابع بالینی درباره ساختار سیستمهای درناژ قفسه سینه همخوانی دارد.

چست باتل چه کاربردهایی در بیمارستان دارد؟
سیستم درناژ قفسه سینه در بخشهای مختلفی مانند اورژانس، جراحی توراکس، مراقبتهای ویژه و بخشهای بستری مورد استفاده قرار میگیرد.
بااینحال، وجود یک بیماری پلور به معنای نیاز قطعی به چست تیوب نیست. انتخاب روش درمان به شدت علائم، یافتههای تصویربرداری، وضعیت بیمار و راهنماهای بالینی بستگی دارد.
پنوموتوراکس (Pneumothorax)
پنوموتوراکس به تجمع هوا در فضای پلور گفته میشود که میتواند باعث کاهش حجم ریه شود.
در برخی بیماران، خارجکردن هوا از طریق چست تیوب و سیستم درناژ ضروری است.
بااینحال، راهنمای BTS سال ۲۰۲۳ برای بعضی بیماران بزرگسال مبتلا به پنوموتوراکس خودبهخودی اولیه که علائم خفیف دارند و از نظر فیزیولوژیک پایدار هستند، مدیریت محافظهکارانه یا سرپایی را نیز مطرح میکند.
بنابراین، تصمیم به استفاده از چست باتل باید متناسب با شرایط بیمار اتخاذ شود.
هموتوراکس (Hemothorax)
هموتوراکس به تجمع خون در فضای پلور گفته میشود و ممکن است در اثر آسیبهای قفسه سینه یا برخی عوارض درمانی ایجاد شود.
در مواردی که درناژ ضرورت دارد، چست تیوب به خروج خون و ارزیابی میزان خونریزی کمک میکند.
در این بیماران، پایش حجم و سرعت خروج خون اهمیت زیادی دارد؛ زیرا افزایش ناگهانی ترشحات خونی ممکن است نیازمند ارزیابی فوری باشد.
افیوژن پلور (Pleural Effusion)
افیوژن پلور به تجمع غیرطبیعی مایع در فضای پلور گفته میشود.
این وضعیت ممکن است با بیماریهای قلبی، عفونتها، بدخیمیها یا سایر مشکلات پزشکی مرتبط باشد.
بسته به علت، حجم مایع و وضعیت بیمار، روشهای مختلفی مانند توراسنتز، چست تیوب یا کاتتر پلور طولانیمدت ممکن است مطرح شوند.
در همه موارد افیوژن پلور، استفاده از چست باتل ضروری نیست.
آمپیم پلور (Pleural Empyema)
آمپیم به تجمع چرک در فضای پلور گفته میشود و معمولاً با عفونت ارتباط دارد.
در این شرایط، درمان ممکن است شامل آنتیبیوتیک و تخلیه مناسب فضای پلور باشد.
راهنمای BTS برای درناژ اولیه عفونت تثبیتشده پلور، استفاده از چست تیوب با قطر کوچک، معمولاً ۱۴ فرنچ یا کمتر، را بهصورت توصیه مشروط مطرح کرده است. البته انتخاب نهایی به شرایط بالینی بستگی دارد.
پس از جراحی قفسه سینه
در برخی جراحیهای ریه، پلور و قفسه سینه، سیستم درناژ برای خروج هوا و مایعات پس از عمل مورد استفاده قرار میگیرد.
پایش خروجی درناژ میتواند اطلاعاتی درباره روند بهبودی و عوارض احتمالی فراهم کند.
نوع سیستم و مدت استفاده آن با توجه به نوع جراحی و دستور جراح تعیین میشود.
تفاوت چست باتل با چست تیوب چیست؟
یکی از پرسشهای متداول کاربران، تفاوت این دو اصطلاح است.
چست تیوب لولهای است که توسط پزشک در محل مناسب قرار داده میشود تا ارتباط کنترلشدهای میان فضای پلور و سیستم تخلیه ایجاد کند.
در مقابل، چست باتل محفظه یا بخشی از سیستم خارجی درناژ است که هوا و مایعات از طریق چست تیوب به آن منتقل میشوند.
| ویژگی | چست تیوب | چست باتل |
|---|---|---|
| نام انگلیسی | Chest Tube | Chest Bottle |
| عملکرد | ایجاد مسیر تخلیه از فضای پلور | جمعآوری مایع و مشارکت در کنترل خروج هوا |
| محل قرارگیری | بخشی از آن داخل بدن | خارج از بدن بیمار |
| ساختار | لوله پزشکی انعطافپذیر | بطری یا واحد درناژ |
| کاربرد | تخلیه هوا و مایع | مدیریت و پایش خروجی درناژ |
این دو جزء باید از نظر نوع اتصال و شرایط استفاده با یکدیگر سازگار باشند.
تفاوت چست باتل با دستگاه ساکشن معمولی چیست؟
اگرچه هر دو سیستم ممکن است با تخلیه مایعات ارتباط داشته باشند، عملکرد آنها یکسان نیست.
دستگاه ساکشن معمولی برای خارجکردن ترشحات از نواحی مختلف بدن یا محیط جراحی با استفاده از مکش طراحی میشود.
در مقابل، سیستم درناژ قفسه سینه باید شرایط خاص فضای پلور را در نظر بگیرد و در بسیاری از مدلها، از ورود مجدد هوا به این فضا جلوگیری کند.
مهمترین تفاوت، وجود سازوکار کنترل جریان هوا و فشار در سیستم درناژ پلور است.
استفاده از منبع مکش بدون سیستم مناسب کنترل فشار و آببند نمیتواند جایگزین ایمن چست باتل شود.
همچنین کیسه ساکشن یکبارمصرف مورد استفاده در ساکشن جراحی، بهخودیخود جایگزین چست باتل نیست؛ زیرا طراحی، کاربرد موردنظر و الزامات عملکردی این محصولات متفاوت است.
این تمایز برای مراکز درمانی و مسئولان خرید تجهیزات پزشکی اهمیت ویژهای دارد.
آیا چست باتل همیشه به ساکشن نیاز دارد؟
خیر. یکی از برداشتهای نادرست این است که برای عملکرد هر سیستم درناژ قفسه سینه باید حتماً ساکشن فعال وجود داشته باشد.
در بسیاری از شرایط، خروج هوا یا مایع از طریق سیستم واترسیل و بدون اتصال به مکش خارجی انجام میشود.
در برخی بیماران، پزشک ممکن است بر اساس وضعیت ریه، میزان نشت هوا یا شرایط پس از جراحی، استفاده از ساکشن کنترلشده را تجویز کند.
راهنمای بالینی BTS توصیه میکند از کاربرد روتین ساکشن توراسیک بدون دلیل مشخص اجتناب شود؛ زیرا شواهد کافی برای منفعت آن در تمام بیماران وجود ندارد.
این راهنما همچنین درباره استفاده زودهنگام از ساکشن پس از قرار دادن درن، به دلیل خطر ادم ریوی ناشی از بازگشایی مجدد ریه (Re-expansion Pulmonary Oedema)، هشدار میدهد.
بنابراین، تنظیم فشار مکش باید بر اساس دستور پزشک، نوع سیستم و دستورالعمل سازنده انجام شود.
واترسیل چیست و چرا در چست باتل اهمیت دارد؟
واترسیل یا آببند یکی از مهمترین اجزای سیستمهای کلاسیک درناژ قفسه سینه است.
هدف آن فراهمکردن مسیر خروج هوا و جلوگیری از بازگشت آزادانه هوا به فضای پلور است.
در برخی سیستمها، عمق آببند طبق طراحی سازنده تنظیم میشود؛ برای مثال، در بعضی واحدهای متداول، سطح مشخصشده ۲ سانتیمتر است. این مقدار نباید بدون مراجعه به دستورالعمل همان دستگاه به تمام محصولات تعمیم داده شود.
حرکت آب در واترسیل یا Tidaling
حرکت سطح آب همزمان با چرخه تنفس ممکن است در محفظه واترسیل دیده شود.
این پدیده تحت تأثیر تغییرات فشار داخل قفسه سینه قرار دارد.
کاهش یا توقف حرکت آب میتواند علل مختلفی داشته باشد؛ از جمله باز شدن مجدد ریه یا وجود مشکل در مسیر درناژ. بنابراین، تفسیر آن بدون بررسی وضعیت بیمار صحیح نیست.
حبابزدن در واترسیل یا Bubbling
مشاهده حباب در محفظه واترسیل میتواند نشانه عبور هوا از سیستم باشد.
حبابزدن متناوب ممکن است در برخی بیماران دارای نشت هوا مشاهده شود. در مقابل، حبابزدن مداوم یا تغییر ناگهانی الگوی آن میتواند نیازمند بررسی اتصالها، سیستم و وضعیت بیمار باشد.
نوع دستگاه و شرایط بیمار در تفسیر این نشانهها اهمیت دارد
عوارض و خطرات احتمالی استفاده از چست باتل
استفاده از سیستم درناژ قفسه سینه، مانند سایر مداخلات درمانی، با خطرات احتمالی همراه است. بخشی از این خطرات به قرار دادن چست تیوب و بخشی دیگر به عملکرد سیستم درناژ مربوط میشود.
نشت هوا از اتصالات
اتصالات نامناسب یا آسیبدیدگی مسیر درناژ ممکن است باعث ورود هوا به سیستم یا اختلال در عملکرد آن شود.
نشت هوا باید با توجه به وضعیت بیمار، الگوی حبابزدن و مشخصات دستگاه بررسی شود.
انسداد مسیر درناژ
خمشدگی لوله، تجمع لخته یا سایر عوامل ممکن است مسیر خروج مایع یا هوا را محدود کنند.
توقف ناگهانی درناژ، بهویژه همراه با بدتر شدن وضعیت تنفسی، نیازمند ارزیابی فوری است.
عفونت
محل ورود چست تیوب و اتصالات سیستم میتوانند در صورت رعایت نکردن اصول کنترل عفونت، با خطر آلودگی همراه باشند.
رعایت تکنیک آسپتیک هنگام اقدامات مرتبط، مراقبت از پانسمان و پایش علائم عفونت اهمیت دارد.
ادم ریوی ناشی از بازگشایی مجدد ریه
تخلیه سریع یا نامناسب هوا یا مایع در برخی شرایط میتواند با عارضهای به نام Re-expansion Pulmonary Oedema همراه باشد.
به همین دلیل، سرعت تخلیه و کاربرد ساکشن باید تحت کنترل تیم درمان باشد.
جداشدگی ناخواسته
کشیدهشدن لوله یا جابهجایی نامناسب بیمار ممکن است باعث جداشدگی اتصالات یا چست تیوب شود.
ثابتسازی مناسب و توجه به مسیر لوله هنگام جابهجایی بیمار از اقدامات پیشگیرانه مهم است.
چست باتل یکبارمصرف بهتر است یا سیستم چندبارمصرف؟
انتخاب میان سیستم یکبارمصرف و چندبارمصرف باید بر اساس طراحی محصول، الزامات کنترل عفونت، هزینههای عملیاتی و امکانات مرکز درمانی انجام شود.
سیستمهای یکبارمصرف میتوانند نیاز به شستوشو و بازفرآوری خود واحد جمعآوری را کاهش دهند، مشروط بر آنکه مطابق کاربرد موردنظر و دستورالعمل سازنده استفاده شوند.
در مقابل، سیستمهای قابلاستفاده مجدد نیازمند روشهای معتبر تمیزکاری، ضدعفونی یا استریلیزاسیون متناسب با طراحی و سطح خطر محصول هستند.
در ارزیابی اقتصادی باید هزینه خرید، مصرف مواد، نیروی انسانی، مدیریت پسماند و سایر هزینههای چرخه عمر بررسی شود.
نمیتوان بدون دادههای مقایسهای معتبر ادعا کرد که یکی از این دو گروه در تمام شرایط از نظر هزینه، ایمنی یا محیطزیست برتر است.
برای بیمارستانها، مهمترین اصل انتخاب سیستمی است که عملکرد مناسب، مستندات فنی قابلقبول و سازگاری با فرآیندهای بالینی مرکز داشته باشد.
راهنمای انتخاب و خرید چست باتل برای مراکز درمانی
خرید چست باتل صرفاً انتخاب یک بطری با ظرفیت مناسب نیست. واحد تجهیزات پزشکی و کمیته خرید بیمارستان باید مجموعهای از معیارهای فنی و بالینی را بررسی کنند.
ظرفیت و درجهبندی: ظرفیت جمعآوری باید با کاربرد موردنظر متناسب باشد و امکان خواندن حجم ترشحات فراهم شود.
نوع آببند: لازم است مشخص شود دستگاه از واترسیل، سازوکار خشک یا فناوری دیگری استفاده میکند و شرایط آمادهسازی آن چیست.
کنترل ساکشن: اگر دستگاه برای استفاده همراه با مکش طراحی شده است، محدوده و روش تنظیم فشار باید روشن باشد.
ایمنی اتصالات: اتصال به چست تیوب و سایر اجزا باید مطابق مشخصات فنی سازنده باشد.
پایداری و جابهجایی: طراحی پایه یا نگهدارنده باید خطر واژگونی و جداشدگی را کاهش دهد.
مستندات محصول: دستورالعمل استفاده، شرایط نگهداری، محدودیتها، روش دفع و مدارک قانونی محصول باید بررسی شوند.
آموزش کارکنان: حتی یک دستگاه با طراحی مناسب نیز بدون آموزش صحیح ممکن است بهدرستی استفاده نشود.
برای مدیران خرید، مقایسه نمونهها بر اساس همین معیارها میتواند از تصمیمگیری صرفاً بر مبنای قیمت جلوگیری کند.
نقش طراحی تجهیزات در کنترل عفونت و ایمنی بیمار
یکی از اهداف مهم طراحی تجهیزات جمعآوری مایعات پزشکی، کاهش مواجهه غیرضروری کارکنان با ترشحات و حفظ عملکرد قابلاعتماد دستگاه است.
در سیستمهای درناژ قفسه سینه، کیفیت اتصالات، پایداری محفظه، مقاومت اجزا و امکان پایش خروجی از عوامل مهم طراحی هستند.
از سوی دیگر، نحوه تعویض، حمل و دفع واحدهای مصرفشده نیز میتواند بر ایمنی فرآیند تأثیر بگذارد.
برای شرکتهای فعال در صنعت تجهیزات پزشکی، این موضوع اهمیت تحقیق و توسعه، انتخاب مواد مناسب و ارزیابی عملکرد محصول را نشان میدهد.
شرکت مخازن طبی آبادیس در حوزه تولید تجهیزات و ملزومات مرتبط با مدیریت ترشحات پزشکی فعالیت میکند. بررسی فناوریهایی مانند سیستمهای درناژ قفسه سینه میتواند به شناخت بهتر نیازهای مراکز درمانی و اهمیت طراحی تجهیزات ایمن کمک کند.
بااینحال، باید میان محصولات مختلف جمعآوری ترشحات تمایز قائل شد. چست باتل یک سیستم اختصاصی برای درناژ قفسه سینه است و نباید بدون تأیید کاربرد موردنظر و سازگاری فنی، با مخزن یا کیسه ساکشن معمولی جایگزین شود.
آینده سیستمهای درناژ قفسه سینه
پیشرفت فناوری در سیستمهای درناژ قفسه سینه به سمت پایش دقیقتر، ثبت داده و توسعه تجهیزات قابلحمل حرکت کرده است.
برخی سیستمهای دیجیتال امکان اندازهگیری و نمایش نشت هوا را فراهم میکنند. این قابلیت میتواند در بررسی روند تغییرات بیمار به تیم درمان کمک کند.
همچنین طراحی سیستمهای قابلحمل ممکن است در بیماران منتخب، امکان تحرک بیشتر را فراهم کند؛ البته انتخاب بیمار، آموزش و پیگیری مناسب ضروری است.
در آینده، تحلیل دادههای درناژ میتواند زمینه تحقیق برای توسعه ابزارهای پشتیبان تصمیمگیری باشد.
بااینحال، هر قابلیت جدید باید از نظر دقت اندازهگیری، ایمنی، کاربرد بالینی و الزامات قانونی ارزیابی شود.
نتیجهگیری
چست باتل یکی از اجزای مهم سیستم درناژ قفسه سینه است که برای جمعآوری مایعات و فراهمکردن خروج کنترلشده هوا از فضای پلور استفاده میشود.
این وسیله در شرایطی مانند پنوموتوراکس، هموتوراکس، برخی افیوژنهای پلور و مراقبتهای پس از جراحی کاربرد دارد.
شناخت تفاوت چست باتل با چست تیوب و دستگاه ساکشن معمولی، درک عملکرد واترسیل و آشنایی با اصول مراقبت از سیستم برای استفاده ایمن اهمیت زیادی دارد.
انتخاب نوع چست باتل باید بر اساس نیاز بالینی، ویژگیهای فنی، سازگاری اجزا و دستورالعمل سازنده انجام شود.
در نهایت، کیفیت تجهیزات و آموزش صحیح کارکنان در کنار یکدیگر میتوانند به حفظ ایمنی بیمار و بهبود مدیریت فرآیند درناژ کمک کنند.
منابع
1. British Thoracic Society. BTS Guideline for Pleural Disease. Thorax, 2023.
2. Asciak R, et al. British Thoracic Society Clinical Statement on Pleural Procedures. Thorax, 2023.
3. British Thoracic Society. Clinical Statement on Pleural Procedures — شامل ضمیمههای اختصاصی Chest Drain Bottle و Chest Drain Devices.
4. NCBI Bookshelf – StatPearls. Care of a Chest Tube.
5. Open RN / NCBI Bookshelf. Nursing Advanced Skills, Chapter 6: Manage Chest Tube Drainage Systems.
6. The Royal Children’s Hospital Melbourne. Nursing Guidelines: Chest Drain Management.
7. Children’s Health Queensland. Chest Drain Insertion & Management – Nursing Skill Sheet.


