کنترل عفونت بیمارستانی (بخش دوم)

کنترل عفونت بیمارستانی (بخش دوم)

۱۷ بهمن ۱۳۹۷

عفونت بیمارستانی (Infections Nasocomial) به عفونتی اطلاق می شود که بیمار در زمان بستری بودن به آن دچار نبوده و ۴۸ تا ۷۲ ساعت بعد از پذیرش بیمار در بیمارستان ایجاد می شود؛ به شرط آنکه در دوره کمون آن نبوده باشد. عفونت های بیمارستانی یک مشکل جدی مراکز بهداشتی درمانی به شمار می‌روند و هرساله هزینه های زیادی را به بیماران و مراکز بهداشتی درمانی تحمیل می‌کنند.
زمانی بیماران ترخیص شده در تعریف عفونت بیمارستانی گنجانده می شوند که:

الف) ۷ الی ۱۰ روز پس از ترخیص بیمار که به علت داخلی بستری بوده و هیچ اقدام جراحی خاصی بر روی آن صورت نگرفته است.
ب) تا یک ماه پس از ترخیص به علت جراحی، در صورتی که Implant برای بیمار کار گذاشته نشده باشد. مانند: لاپاراتومی، آپاندکتومی و هرنی.
ج) تا یک سال بعد از جراحی که برای بیمار Implant کار گذاشته شده باشد. مثل عمل های ارتوپدی که در آن پیچ، پین، پلاک و … کار گذاشته می شود.

در کل سه گروه از افراد در معرض ابتلاء به عفونت های بیمارستانی می باشند:

1- بیمار
2- پرسنل سیستم درمانی
3- جامعه

هر یک از اعضای بدن انسان می تواند دچار عفونت بیمارستانی گردد ولی در این بین عفونت دستگاه ادراری با سهم ۴۲٪ در رده اول قرار دارد. در ﺑﺮﺭﺳﻲ ﻫﺎﻱ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺪﻩ، ﻋﻔﻮﻧﺖ ﺍﺩﺭﺍﺭﻱ، ﺷﺎﻳﻊ ﺗﺮﻳﻦ ﻭ ﭘﻨﻮﻣﻮﻧﻲ ﻛﺸﻨﺪﻩ ﺗﺮﻳﻦ ﻋﻔﻮﻧﺖ ﻫﺎﻱ ﺑﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻧﻲ ﻣﺤـﺴﻮﺏ ﻣـﻲﺷـﻮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﻌﻀﻲ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﻛﺰ، ﻋﻔﻮﻧﺖ ﺑﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻧﻲ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﮔﺮﺩﺵ ﺧﻮﻥ، ﻋﻠﺖ ﺍﺻﻠﻲ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﻣﻲ ﺑﺎﺷﺪ.

برای کنترل عفونت های بیمارستانی موارد ذیل انجام می گیرد:

بخش اول: تدابیر احتیاط آمیز عمومی

۱- شستشوی دست ها
۲- استفاده از پوشش های حفاظتی
۳- راه های مطمئن و ایمن مواد آلوده

بخش دوم: احتیاط های جداسازی

۱- جداسازی اکید یا مطلق
۲- هماهنگی بین ملاقات کنندگان و پرستاران جهت چگونگی عملکرد
۳- ایجاد شرایط مناسب در اتاق بیمار
۴-  استفاده از پوشش های محافظتی توسط کارکنان و ملاقات کنندگان در حین ورود به اتاق بیمار
۵- استفاده از دستکش و ماسک توسط بیمار هنگام ترک اتاق
۶-  جداسازی تماسی (مانند: عفونت های باکتریایی مقاوم و بعضی از اسهال ها)
۷-  شستشوی دست ها
۸-  جداسازی تنفسی


کلید ‌واژه‌ها:   جلوگیری از عفونت  کنترل عفونت  عفونت بیمارستانی